Në Gjakovë, Imzot Dodë Gjergji kremtoi Festën e Shën Pjetrit dhe Shën Palit, dëshmitarët e mëdhenj të Kishës Apostolike

Sot, më 29 qershor në Gjakovë u kremtua Festa e Shën Pjetrit dhe Shën Palit, dy shtyllave të mëdha të Kishës dhe dëshmitarëve të parë të fesë apostolike. Kremtimin e Meshës së Shenjtë e udhëhoqi Imzot Dodë Gjergji, Ipeshkëv i Dioqezës Prizren Prishtinë, i cili në predikimin e tij theksoi rëndësinë e jashtëzakonshme të këtyre dy apostujve në jetën dhe misionin e Kishës. Shën Pjetri, i thirrur nga Krishti për të qenë shkëmbi mbi të cilin ndërtohet Kisha, mbetet shenjë e besnikërisë, e pendimit dhe e forcës që lind nga hiri i Zotit. Shën Pali, apostulli i popujve, dëshmon guximin e shpalljes së Ungjillit dhe fuqinë e kthimit të zemrës kur njeriu lejon që Krishti ta ndryshojë jetën e tij. Të dy, ndonëse me rrugë të ndryshme, u bashkuan në të njëjtën dashuri për Krishtin dhe në të njëjtin përkushtim ndaj Kishës. Në predikim u nënvizua se Pjetri dhe Pali nuk janë vetëm figura të së kaluarës, por shembuj të gjallë për besimtarët e çdo kohe. Ata na mësojnë se feja nuk është vetëm fjalë, por dëshmi konkrete, shërbim i përulur dhe gatishmëri për ta ndjekur Krishtin deri në fund. Shërbesa e tyre apostolike mbetet një trashëgimi e çmuar për Kishën, sepse mbi dëshminë e tyre është forcuar bashkësia e krishterë në shekuj. Festa e tyre i fton besimtarët që ta ripërtërijnë besimin, ta duan Kishën dhe ta jetojnë Ungjillin me përgjegjësi në familje, në shoqëri dhe në jetën e përditshme. Prania dhe fjala bariut të Kishës tonë në Kosovë e Imzot Dodë Gjergjit i dha kësaj feste një kuptim të veçantë shpirtëror dhe kishtar. Ai i ftoi besimtarët që, sipas shembullit të Shën Pjetrit dhe Shën Palit, të mos kenë frikë ta dëshmojnë Krishtin me jetë të drejtë, me zemër të hapur dhe me dashuri ndaj njëri - tjetrit. Kjo festë mbetet një thirrje për ta forcuar lidhjen me Zotin dhe për ta kuptuar më thellë përgjegjësinë që secili i pagëzuar ka në ndërtimin e Kishës. Shën Pjetri dhe Shën Pali na kujtojnë se Kisha rritet kur besimi bëhet dëshmi dhe kur dëshmia bëhet shërbim duke përvetësuar kështu vazhdimësisë Apostolike që e mban Kishën të gjallë.